atilla atasoy hayranlığı

sevgili günlük,
küçükken erol evgin değil, atilla atasoy ve samime sanay hayranıydım. hala da arkasındayım bu hayranlığımın. tv'de samime sanay çıkınca evdekiler "ay, şarkı söylerken uyuyacak şimdi" deyip beni deli ederlerdi. içimden  samimeciğime "uyuma, uyuma," diye tezahürat yapardım, o da uyumadan şarkıyı tamamlardı neyse ki.

atilla atasoy'un yeri ise bambaşkaydı. kendisi burcunu merak ettiğim ilk ünlüdür aynı zamanda (tabii ki yay!) bir komşu "ayol bu adam da kimseye yaranamadı, başında da saç kalmadı" demişti. çok sinirlenmiş, elmalı kurabiyelere rağmen derhal orayı terketmiştim.

türkçe sözlü hafif müzik kuşağını kaçırmamaya çalışır, bekler de beklerdim. coşkun demir, ersan erdura, bilgen bengü filan çıkardı da bir türlü kendisi çıkmazdı. trt'nin ne alıp veremediği vardı bu adamla?

yukarıdaki klipteki koreografinin de trt'nin atilla atasoy'a bir komplosu olduğundan şüphelenmekteyim.

ev ekonomisi dersi ve resmi mercimek çorbası

sevgili günlük.
eğitim ne kadar önemli, bir zamanlar aldığım ev ekonomisi dersi sayesinde ekonomiden anlıyor, cnbce kanalında gündüz vakti aşağıdan yukarıya, sağdan sola akan rakamları sıkılmadan çok az sıkılarak takip edebiliyorum.

o sıralarda mercimek yiyip ekonomik yaşıyorduk, şiir okuyanından gazel okuyanına dek tv'de bol bol koca gözlüklü amcaları görüyorduk. (kadife eşofmanlar dönemi, evet. iyi bildin.)

kızlar ev ekonomisi derslerine gider, erkeklerse daha gürültülü, zevkli bir şeyler yaparlardı. (ne yaptıklarını hatırlayamadım tam, etamine yoğunlaşmaktan bir şaşılık durumu oluşmuştu.)

hiç unutmam sözlüde bana mercimek çorbası tarifi sorulmuştu. dedim ya, mercimeğin çok faydalı olduğu yıllardı. ders için çocuk yeleği filan örerdik. henüz kimsenin çocuğu yoktu ama olsun. ev ekonomisi böyle bir şey. önemli.

ev ekonomisi dersinin temel hedefi "evde" ekonomik ekonomik yaşamamız, kaşındıran iplerle makromeden saksılık (saksılık ya, ne sandın?) yapmamızdı. erkeklerin de gürültü yapması öngörülüyordu. işbölümü önemli.

anafikir sevgili günlük,

1. bugün saksılık ihtiyacımızı kendi kaynaklarımızla kendi kendine karşılayabilen, (bak bunun altını çiziyorum) dışa bağımlı olmayan bir ülkeysek bunu ev ekonomisi dersine borçluyuz. ekonomi uğruna biraz kaşıntıya da katlanılmalı diye düşünüyorum.

2. bu parlak nesil (tabii ki benim neslim) bugün mercimek çorbasında harikalar yaratıyorsa bunu "resmi mercimek çorbası"nın altın oran'ına borçludur (hayır, havuç koymayınız. evet, sıcak içiniz.)

*havuç konusunda ısrar etmeyin lütfen. altın oran diyorum size.

masallardan öğrendiklerim

sevgili günlük, son zamanlarda masallarla çok haşır neşir oldum. bir nesil onlarla büyüyor heyhat! işte onlardan öğrendiklerim:

- masallarda çok kar yağıyor. danimarkalılardan şüpheleniyorum.

- sarışın olup da kötü olana pek rastlanmıyor. (lale belkıs, neriman köksal, suzan avcı'yı tanımamış bunlar) 

- masallarda “üç çocuk” kuralı var. (varmış bir anlamı meğer.) bunlar bir yerlere hep teker teker gönderiliyorlar. ilk ikisi –salak- aynı hatayı yapıyor. üçüncü çocuk durumu kurtarıyor. 1) ilk giden kişi olmamaya özen göstermek gerekir. 2) üç çocuk şart!

- sizi ayaklarınızdan tanımaya kalkanlara itibar etmeyin (hele hele bu kişiyle evlenmeyi aklınıza bile getirmeyin.) dost başa düşman ayağa bakar.

- yatakta yatan büyükanneniz size bir tuhaf görünüyorsa bütün organlarını ayrı ayrı sorarak zaman kaybetmeyin. tek bir soru ile olayı bitirin. ya da kabul edin işte canım, o kişi büyükanneniz değil. (kırmızı başlığın bu masaldaki işlevini anlayamadım.)

- evde, kendi kendine aynayla konuşan biriyle yaşıyorsanız arkanıza bakmadan ondan uzaklaşın. özmüş üveymiş farketmez.

- ormandaki kulübeler! aman ha uzak durun. tüm manyaklar oralardan çıkıyor.

- masallarda karşılaştığım en güzel şey pastadan evdi. onda da bir yamuk çıktı vesselam. siz siz olun masallara güvenmeyin...

okeye dördüncü batman olsun

sevgili günlük, 

geceleri balkonlarda okey taşları diziliyor ve çıt çıt çekirdekler çitleniyor. sanırım bu coğrafyada yaz böyle bir şey. bu sıradanlığın tuhaf (ve sinir bozucu) bir huzuru var kabul etmek gerekirse. batman böyle bir hayat sürse ne hissederdi acaba? 

**yine de okeye dördüncü arayacaklar diye geriliyorum. beni okeye bulaştırmayın reca ederim, çocukluğumu balkon yıkayıp okeye dördüncü olmakla heba ettim. siz batman'i arayın, hem biraz gevşer.

uzaya gitmek nasıl da gözümde büyüyor

sevgili günlük,
iyi ki herkes benim gibi değil. yoksa hala mağarada yaşayıp duvarlara resim çiziyor olurduk.

bir mağara duvarında blogculuğu denemekle insanlığa bir katkı sunabilirdim gerçi..lütfen yani...

havaalanında kendini oyalamak

sevgili günlük,

havaaalanlarında bu hep anonsla çağırdıkları insanları merak ediyorum. neden çağrılıyorlar, neden bu kadar söylenmesi zor isimleri var -çok acı çekiyor anonsu yapan kişiler- ve neden gelmiyorlar? 

bir gün benim de ismim okunur mu dersin? sanmam. zaten adile teyze de ismimi söylememişti. ama söz veriyorum ki eğer benim ismimi okurlarsa hemen gideceğim, kimseye eziyet etmeyeceğim.

üzüntü ve muz kabuğu

Bir maymunun günlüğünden, sevgili günlük...

Bazen (ancak öğle arasında işte) düşünüyorum da....Bu evler, bu dükkanlar, hayat ne tuhaf!

Çılgınca bir tüketimin tam ortasındasın.

Hep bir sahip olma tutkusu, yine de bir türlü doyurulamayan arzular.

İş desen her gün aynı terane. Kaprislerini çek dur birilerinin.

Adaletin bu mu dünya? Emekliliğe çok var daha...

Bazen en yakınındakilere bile uzaksın. Bunların kulakları fazla büyük, baba tarafına çekmişler.

Hepsi benim elime bakıyor.

Babaları desen kimbilir nerede keyif çatıyor.

Ne de olsa görev bölüşümünü öyle yaptınız en başta!

Hiç yalnız kalamamaktan da yoruluyorsun. Akraba ziyareti, akraba eziyeti oluveriyor.

Biraz kendi kendine kalmak. Okumak. Eski günlerdeki gibi...Özlüyorsun bunu. İşte üzüntü ve muz kabuğu...